تجلی گاه پرواز

تجلی گاه پرواز

فکه ، ای قطعه ای از جنت یاران روح الهی امام زمان (ع)و ای یادگاری از سینه سرخان سبز جامعه و ای یارآور ایام خوش والفجر،تو سرزمینی هستی از بهشت که خداوند بر کره ی خاکی زمین هدیه کرده است و خاک های تو جایگاه نزول ملائک برای به معراج بردن شهید است و سرزمین تو تجلی گاه پرواز پرستوهایی است که عطر بهار شرافت را با خود آوردند.

برای رسیدن به آسمان آبی باید از خاک خاکی گذشت تا به آتش عشق رسید ،به مین ، به خواب پروانه ها ،آن جلوتر ها که می روی ،می بینی که سیم های خاردار صورت لاله ها را زخمی کرده اما آنان صبورانه با سر نیزه به خاک خنجر می زنند تا به سرخی عشق برسند.فکه !بوی گل محمدی ات همه جا را خشبو کرده است.ای لاله های آرمیده در خاک فکه شما را خواهم دید.ای قهرمانان میدان جهاد و سربازان مهدی موعود ،آیامی شود من به گرد پای شما برسم ؟آیا می شود من هم در بهشت خدا منزل گزینم؟ای زندگان ابدی!حالا آرام گرفته اید.حال خستگی سالها رنج و انتظار را از تن بدر می کنید.حالا دیگر زخم زبان ها و لعن ها جایش را به درود و سلام داده و در سایه های درخت های بهشتی بر تخت های عزت تکیه زده اید ،چه رنج ها که نکشیده اید چه غصه ها که نخورده اید و چه کوشش ها که نکردید،آیا می شود من غرق شده در گناه هم به این بهشت ابدی درآیم؟